ตอนที่ 3 โศกนาฏกรรมและความผกผันในชีวิต

The Tragic and the Twists

When it comes to notions about British monarchs, there are two kinds of people:

Those who think that royal types got all the breaks, and those who think

most kings and queens were just a little eccentric. To dissuade the former,

we offer the story of Lady Jane Grey, who clearly had her Tarot cards dealt

from the bottom of the deck. For the latter we share the tale of Richard III,

one twisted sovereign whose life was the stuff of a David Lynch film fest.

Lady Jane Grey not only had the poor judgment to be born a girl -- an

undervalued commodity in the royal power business -- but her timing was

quite bad. She entered the world about the same time England was

whooping it up over the birth of Edward -- the male heir Henry VIII had gone

to such great lengths to conceive, such as rejecting the pope, divorcing one

wife and executing another. Jane even took her name from baby Edward's

mother, Jane Seymour, who unfortunately died in childbirth. And Jane's

father left her, his first child, behind as he rushed off to pay homage to the

future king.

Even at a time when children of the aristocracy knew little of parental love,

Jane had an exceptionally malicious mom, Frances Grey, who was

Henry VIII's niece. Jane was a quiet and studious girl, but even she couldn't

hold her tongue when it came to her mother's brutish behavior. Once she

allowed herself the luxury of revealing her less-than-idyllic home life to her tutor:

"I will tell you, and tell you a truth which, perchance, you will marvel at ...

whether I speak, keep silence, sit, stand or go, eat, drink, be merry or sad,

be sewing, playing, dancing or doing anything else, I must do it, as it were, in

such weigh, measure and number, even as perfectly as God made the world,

or else I am so sharply taunted, so cruelly threatened, yea, presented

sometimes with pinches, nips and bobs, and other ways (which I will

not name for the honor I bear them) so without measure misordered, that

I think myself in Hell... ."

As a child Lady Jane took a beating. Then things turned nasty. She did

receive a respite from her mother's "nips and bobs" in 1546 when at the age

of nine, she left home to live at the Royal Court under the guardianship of

Queen Catherine Parr, Henry's sixth wife. But two years later Catherine died

and soon young Jane found herself bound in one tangled web.The chief

spinners were Jane's mother and John Dudley, Duke of Northumberland,

the Protector of young King Edward VI, and a man whose ambition

knew few bounds.

The pair were spurred into action by the impending death of King Edward,

who, in his mid-teens, was wasting away with tuberculosis. When Edward

died, his sister Mary, according to Henry VIII's will, would become queen.

This would cause a big problem for John Dudley, whose base of power

was tied to his steering England on a course of extreme Protestantism

that included abusing Catholics. Mary was a staunch Catholic.

So Dudley and Frances Grey did what any aristocrats would do: they struck

a deal to make their children get married. Jane objected. Not only did she not

like Dudley's son, Guilford, she didn't want to interrupt her studies at home.

Don't worry, her parents told her. She could still live at home, still study;

nothing would change except she would be married. So on May 25, 1553,

Jane Grey, all of 15, was married.

Dudley still had one more gambit. He convinced the weakening king to write

his two sisters, Mary and Elizabeth, out of the will and declare his Protestant

cousin Jane Grey the rightful heir. This meant Dudley's son would be married

to the queen and Frances Grey would be mother of the queen. Things were

going swimmingly for the conspirators. For her part, Jane fainted when

she heard she would be taking the throne. She was gleefully slapped awake

by her mother. The next day Lady Jane arrived at the Tower of London, where

three-foot thick wooden clogs were strapped to her shoes so the crowds

could see the new queen.

Unfortunately, her reign lasted nine days before "Bloody" Mary Tudor claimed

her rightful throne. Jane was happy to give it up and asked her father if she

could go home now. But royal intrigue doesn't work that way and instead

Jane was banished to a cell in the Tower. Her mother, absorbed with saving

her own skin, found time to plead successfully with her cousin the queen to

pardon her husband, the Duke of Suffolk, for his part in a usurpation plot,

but didn't bother putting in a good word for her daughter Jane. On her way to

the chopping block, the hapless girl was first forced to observe the body

of its previous victim, her 19-year-old husband, Lord Guilford Dudley, whose

body lay on a stretcher, his severed head ensconced between his thighs.

Lady Jane was decapitated without ever hearing from her mother, who by

some accounts was at that moment romping with a servant 15 years her junior.

The rise of Richard III was every bit as twisted as the fall of Lady Jane Grey

was tragic. The last medieval king thrived in the same poisonous sea of

political intrigue that ultimately drowned poor, unwitting Jane. While the

"foul lump of deformity" that William Shakespeare made famous was almost

certainly an exaggeration -- the hunched back a dramatic device intended to

physically manifest raw evil -- the historical Richard was not too far from the

"bottled spider" and "abortive rooting hog" Shakespeare described.

With a mixture of guile and ruthlessness, Richard, who had been a slight

and sickly child, clawed his way to the English throne atop a heap of bodies

and reputations, and in the process, was probably responsible for two of

the most infamous murders in English history. His career began during the

"Wars of the Roses," a horribly bloody, endless family feud in the 15th century

between the royal families of York and Lancaster. By most accounts he was

a skilled warrior and a loyal and effective advocate for his Yorkist brother,

Edward IV. He won several key battles and probably also participated in the

murder of the deposed Lancastrian king, Henry VI.

But it was after his brother, King Edward, died in 1483 that Richard turned

especially ugly. He had been named Protector for his young nephew,

Edward V, until the young boy was old enough to assume the throne.

But Richard himself wanted the crown. So he began a reign of terror,

executing without trial anyone who might impede his plan, including relatives.

Then he took the boy king and his brother into his possession and put them

in the Tower of London. With his campaign gaining momentum, Richard

declared the boys bastards, claiming their parent's marriage was never legal.

For good measure he also declared his late brother a bastard, the product

of an adulterous affair of his mother's. This slander left Richard the only

legitimate heir to the throne and he was proclaimed king two months after

his brother's death.

Richard's two nephews, meanwhile, were seen in the Tower less and less,

until they finally disappeared for good. The physician of the deposed

young king reported that the boy spent his time in prayer since

"he believed that death was facing him." Indeed it was.

Sir Thomas More, admittedly biased against Richard, wrote an account

that would later become the basis for Shakespeare's play. He included

a vivid description of the murders: "[The killers] about midnight (the innocent

children lying in their beds) came into the chamber and suddenly lapped

them up among the clothes -- so bewrapped them and entangled them,

keeping down by force the featherbed and pillows hard into their mouths,

that within awhile, smothered and stifled, their breath failing, they gave up

to God their innocent souls into the joys of Heaven -- leaving to their

tormentors their bodies dead in bed."

The murder of children, especially legitimate princes, even to a people

hardened by the war, famine and disease of the Middle Ages, was abhorrent

and beyond forgiveness, and Richard's attempt at benign leadership

to pacify them was a failure. The hatred which Richard's crime roused

against him throughout the land remained sullen and quenchless,"

Winston Churchill wrote in his History of the English Speaking Peoples,

"and no benefits bestowed, no sagacious measures adopted, no

administrative successes achieved, could avail the guilty monarch."

Two years after he stole the crown, Richard III was killed in battle, his naked

corpse dragged away on the back of a horse by the troops of the victorious

new king, Henry VII. He was the last English king to die on the battlefield.

He was also the last to be named Richard.

ข้อสังเกตเกี่ยวกับสถาบันกษัตริย์แห่งเครือจักรภพอังกฤษอาจแยกออกได้เป็นสองฝ่าย

คือฝ่ายที่เห็นว่าบรรดาสมาชิกในราชสกุลนั้นมีเพรียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง และอีกฝ่าย

ที่เห็นว่ากษัตริย์และราชินีส่วนใหญ่มักจะเพี้ยนนิดๆ  เพื่อเป็นการหักล้างความเชื่อ

ของฝ่ายแรก เราจะนำเสนอเรื่องของ เลดี้เจน เกรย์ ผู้ซึ่งมีดวงชะตาตกต่ำที่สุด

อย่างเห็นได้ชัด สำหรับฝ่ายหลัง ขอเสนอเรื่องของพระเจ้าริชาร์ดที่ 3 ผู้ทรงมีชีวิต

ที่ผกผัน จนกระทั่งเรื่องราวในชีวิตของพระองค์ ได้กลายเป็นเค้าเรื่องของภาพยนตร์

โด่งดังเรื่องหนึ่ง ของเดวิด ลินช์

เลดี้เจน เกรย์นั้น นอกจากจะโชคร้ายที่เกิดเป็นหญิง ซึ่งเปรียบเสมือนสินค้าที่มี

มูลค่าต่ำในธุรกิจของการแก่งแย่งช่วงชิงอำนาจในราชสำนักแล้ว   พระนางยังมี

ช่วงจังหวะชีวิตที่ค่อนข้างจะเลวร้ายอีกด้วย โดยพระนางถือกำเนิดในช่วงเวลา

เดียวกันกับที่แผ่นดินอังกฤษกำลังตื่นเต้นยินดีต่อประสูติการของเจ้าชายเอ็ดวาร์ด

ซึ่งเป็นพระโอรสที่พระเจ้าเฮ็นรีที่ 8 ทรงต้องใช้เวลาอันยาวนาน กว่าจะได้ผู้

อุ้มท้องโอรสสืบทอดบัลลังก์ โดยต้องทรงต่อสู้ขัดแย้งกับพระสันตะปาปา

ต้องทรงหย่าและทรงสั่งประหารมเหสีองค์แล้วองค์เล่า แม้แต่นามของเลดี้เจน เกรย์

ก็ยังถูกเรียกตามพระนามของพระนางเจน ซีมัวร์ พระมารดาของเจ้าชายเอ็ดวาร์ด

ที่เคราะห์ร้ายเสียชีวิตจากการคลอดบุตร บิดาของเลดี้เจน เกรย์ มิได้ใส่ใจต่อกำเนิด

ของเลดี้เจน เกรย์ ซึ่งเป็นธิดาคนโตเลย เนื่องจากต้องรีบรุดไปเข้าเฝ้าถวาย

ความจงรักภักดีต่อว่าที่กษัตริย์

จริงอยู่ แม้ว่าลูกๆขุนนางสมัยนั้นไม่ค่อยจะได้สัมผัสกับความรักของพ่อแม่

กันสักเท่าใดนัก แต่เลดี้ เจน เกรย์ยิ่งแย่กว่านั้น เพราะมีมารดาที่โหดร้ายอย่าง

ไม่มีใครเหมือน นามว่า ฟรานเซส เกรย์ ผู้ซึ่งเป็นภาคิไนยของพระเจ้าเฮ็นรีที่ 8

ทั้งๆที่เลดี้เจน เกรย์ เป็นเด็กหญิงที่เงียบขรึมและขยันเรียน แต่กระนั้น เธอยัง

อดไม่ได้ที่จะกล่าวถึงความโหดเหี้ยมของมารดา   ครั้งหนึ่ง เธอได้พรั่งพรูคำพูด

ระบายให้ครูของเธอฟังเกี่ยวกับชีวิตในบ้านที่ไร้ความสุขว่า

"หนูจะเล่าให้คุณครูฟัง และจะเล่าเรื่องจริงเรื่องหนึ่ง ซึ่งบางทีคุณครูอาจจะ

ประหลาดใจอย่างคาดไม่ถึง .ไม่ว่าหนูจะพูดจะนิ่งเงียบ จะนั่ง จะยืนหรือ

จะไปไหนๆ จะกิน จะดื่ม จะสุข จะทุกข์ หรือขณะที่กำลังเย็บปักถักร้อย

เล่น เต้นรำ หรือกำลังทำอะไรๆอยู่ก็ตาม หนูก็จะต้องทำให้ได้อย่างดีเยี่ยม

มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ พระเจ้าทรงสร้างโลกได้ยอดเยี่ยมเพียงใด หนูก็จะ

ต้องทำให้ได้ดีเยี่ยมเพียงนั้น มิฉะนั้นแล้วหนูจะถูกทารุณอย่างโหดเหี้ยมอำมหิต

จริงๆนะคุณครู บางครั้งหนูโดนหยิก บิด กดหัว และอื่นๆอีกมาก (ที่หนูเล่าไม่ได้

เพื่อเห็นแก่ชื่อเสียงของวงศ์ตระกูล) จนหนูคิดว่า ตัวหนูเอง เหมือนอยู่ในนรกเลย "

เลดี้เจน เกรย์ถูกเฆี่ยนตีตลอดช่วงชีวิตในวัยเด็ก แม้ว่าขณะที่มีอายุได้ 9 ขวบ

เมื่อปีค.ศ. 1546 ที่เธอค่อยได้ว่างเว้น จากการถูก "หยิกและกดหัว" ของมารดาไปบ้าง

เนื่องจากได้ไปอยู่ในราชสำนักภายใต้การอุปถัมภ์ของพระนางแคเธอรีน พาร์

มเหสีองค์ที่ 6 ของพระเจ้าเฮ็นรีที่ 8 ก็ตาม แต่สองปีต่อมาเมื่อพระนางแคเธอรีน พาร์

สิ้นชีวิตลง ทุกสิ่งก็กลับมีสภาพเลวร้ายยิ่งขึ้น   สาวน้อยเจน ต้องประสบชีวิต

ที่ยุ่งเหยิงเป็นใยแมงมุม โดยผู้ที่ชักใย คือ มารดาของเธอเองกับจอห์น ดัดลี่ย์

ดยุคแห่งนอร์ธัมเบอร์แลนด์ ซึ่งเป็นผู้สำเร็จราชการแทนยุวกษัตริย์เอ็ดวาร์ดที่ 6

และเป็นผู้ที่มีความมักใหญ่ใฝ่สูงไม่มีที่สิ้นสุด

อาการประชวรด้วยวัณโรคขั้นสุดท้ายของยุวกษัตริย์เอ็ดวาร์ด ยิ่งกระตุ้นให้

บุคคลทั้งสอง ต้องเร่งลงมือกระทำการบางอย่าง มิฉะนั้น หากสิ้นยุวกษัตริย์

เอ็ดวาร์ดแล้ว เจ้าหญิงแมรี่ พระพี่นางจะได้ขึ้นครองบัลลังก์ตามพินัยกรรม

ของพระเจ้าเฮ็นรีที่ 8 ซึ่งจะเป็นปัญหาหนักต่อจอห์น ดัดลี่ย์ เนื่องจาก

ฐานอำนาจในการกุมบังเหียนประเทศอังกฤษของเขาต้องอาศัยความมั่นคง

เป็นปึกแผ่นของฝ่ายโปรแตสแตนท์ รวมทั้งกดฝ่ายคาธอลิกไว้ไม่ให้แข็งแกร่ง

ขึ้นมาได้ แต่เจ้าหญิงแมรี่ทรงเป็นผู้ที่เลื่อมใสคาธอลิกยิ่งนัก

ดังนั้น ทั้งดัดลี่ย์และฟรานเซส เกรย์ จึงได้กระทำการเยี่ยงขุนนางทั่วไปพึงกระทำ

คือจัดการให้ลูกๆ ได้แต่งงานกัน แต่เลดี้ เจน เกรย์คัดค้าน เนื่องจากเธอไม่ชอบ

กิลฟอร์ด บุตรชายของดัดลีย์ อีกทั้งไม่ต้องการเลิกเรียนหนังสือที่บ้านอีกด้วย

แต่บิดามารดาของเธอบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง เธอจะยังคงได้อยู่ในบ้านดังเดิม

ได้เรียนหนังสือ จะไม่มีอะไร เปลี่ยนแปลงเลย เว้นแต่เธอจะต้องแต่งงานเท่านั้น

ในที่สุด เลดี้ เจน เกรย์จึงต้องเข้าพิธีแต่งงาน เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1993

ขณะที่มีอายุได้ 15 ปี

ดัดลีย์ ยังมีแผนการณ์อีกอย่างหนึ่ง คือการเกลี้ยกล่อมกษัตริย์ผู้อ่อนแอให้ขีดฆ่าชื่อ

ของพระพี่นางทั้งสอง คือเจ้าหญิงแมรีและเจ้าหญิงอลิซาเบธออกจากพินัยกรรม

และประกาศแต่งตั้งเลดี้เจน เกรย์ พระญาติฝ่ายโปรแตสแตนท์ ให้เป็นผู้มีสิทธิ์

สืบทอดบรรลังก์ ซึ่งเท่ากับว่าบุตรชายของ ดัดลีย์ จะได้แต่งงานกับพระราชินี

ส่วนฟรานเซส เกรย์ จะได้เป็นพระมารดาของพระราชินี ดูเหมือนทุกอย่างสำหรับ

ผู้คิดก่อการอย่างดัดลีย์ และฟรานเซส เกรย์ กำลังดำเนินไปด้วยดี แต่สำหรับ

เลดี้เจน เกรย์ เธอเป็นลมหมดสติเมื่อได้ยินว่าตนกำลังจะขึ้นครองบัลลังก์

เธอถูกมารดาผู้ดีใจจนเนื้อเต้น ตบกระชากเธอให้ตื่นขึ้นในวันรุ่งขี้นเพื่อมายัง

ป้อมปราสาทแห่งกรุงลอนดอน โดยสวมรองเท้าที่ถูกรัดติดทับด้วยรองเท้าไม้

หนาสามฟุต เพื่อให้ฝูงชนสามารถยลโฉมพระราชินีองค์ใหม่ได้ถนัด

อนิจจา รัชกาลของเธอสิ้นสุดลงชั่วระยะเวลาเพียงเก้าวันเท่านั้น   เมื่อพระนาง

แมรี ทิวดอร์ "ผู้กระหายเลือด" เรียกร้องทวงสิทธิ์ในบัลลังก์   เลดี้เจน เกรย์

ยินยอมคืนให้ด้วยความยินดี และขอร้องบิดาว่า เธออยากกลับบ้านทันที

ทว่า เรื่องของราชสำนักเป็นเรื่องที่ซับซ้อนยิ่งนัก ดังนั้น แทนที่จะได้กลับบ้าน

เธอกลับถูกเนรเทศไปอยู่ในคุกที่ป้อมปราสาทแห่งกรุงลอนดอน ส่วนมารดาของเธอ

สนใจแต่จะเอาตัวรอดเท่านั้น ครั้นสบโอกาส ก็อ้อนวอนพระราชินีผู้ทรงเป็น

ลูกพี่ลูกน้อง ให้อภัยโทษแก่ดยุคแห่งซัฟโฟล์คผู้เป็นสามีและผู้มีส่วนร่วมในการ

วางแผนช่วงชิงบัลลังก์ แต่มิได้ใส่ใจที่จะอ้อนวอนเพื่อช่วยเลดี้ เจนเกรย์

ธิดาของนางเลย ระหว่างทางที่เลดี้เจน เกรย์เดินไปสู่แท่นประหารนั้น สาวน้อย

ผู้มีชะตาขาด ถูกบังคับให้มองดูร่างของเหยื่อที่ได้ประสบชะตากรรมร้ายก่อนหน้า

เธอ ซึ่งก็คือลอร์ดกิลฟอร์ด ดัลลีย์ สามีวัยสิบเก้าของเธอนั่นเอง ร่างของเขา

ทอดยาวอยู่บนแคร่ แต่ศีรษะของเขาถูกวางอยู่ระหว่างต้นขา ขณะที่เลดี้เจน เกรย์

กำลังจะถูกตัดศีรษะ ไม่มีวี่แววแม้แต่เสียงของมารดาเธอเลย บ้างก็กล่าวกันว่า

นางคงจะกำลังหยอกล้อต่อกระซิกอยู่กับข้ารับใช้ที่มีอายุอ่อนกว่านาง 15 ปี

ชะตาชีวิตที่รุ่งเรืองของพระเจ้าริชาร์ดที่ 3 ช่างผกผันกับโศกนาฏกรรมชีวิต

ที่ตกต่ำของเลดี้เจน เกรย์   กษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งยุคกลางองค์นี้ทรงมีชีวิต

เวียนว่ายอยู่ท่ามกลางกระแสการเมืองที่มากเล่ห์เพทุบาย   ในขณะที่เลดี้

เจน เกรย์ผู้น่าสงสารและอ่อนต่อโลก กลับถูกกระแสการเมืองพัดพาจมดิ่งลงไป

และถึงแม้ว่าฉายานาม "ค่อมอัปลักษณ์" อันเลื่องลือของวิลเลียม เชคสเปียร์

จะกล่าวเกินเลยความจริงไปสักหน่อย แต่เจตนาของละคร ก็เพียงเพื่อสื่อ

ให้เห็นความชั่วร้ายเป็นรูปธรรมผ่านรูปลักษณ์อัปลักษณ์นั้น   อย่างไรก็ตาม

ภาพลักษณ์ของพระเจ้าริชาร์ดที่ 3 ตามประวัติศาสตร์นั้น ไม่ได้ดีไปกว่าที่

เชคสเปียร์บรรยายไว้เลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าจะเป็นฉายานามว่า

"อสรพิษแมงมุมค่อม" หรือ "หมูโสโครกรูปชั่ว สกุลต่ำ" ***

พระเจ้าริชาร์ดทรงมีความเจ้าเล่ห์ และอำมหิตผสมผสานกัน   เมื่อทรงพระเยาว์

ทรงผอมบางเหมือนเด็กขี้โรค ทรงไต่เต้าขึ้นสู่บัลลังก์อังกฤษบนกองร่างมนุษย์

และท่ามกลางคำเล่าลือต่างๆนาๆ   นอกจากนี้ ยังอาจเป็นผู้ที่บงการปฏิบัติการ

สังหารสองครั้งที่ลือลั่นที่สุดในประวัติศาสตร์ชนชาติอังกฤษอีกด้วย   นับตั้งแต่

ในช่วงของ "สงครามดอกกุหลาบ" ซึ่งเป็นการต่อสู้นองเลือดช่วงชิงกันระหว่าง

ราชวงศ์ยอร์ค และราชวงศ์แล็งคาสเตอร์ที่ดำเนินไปในช่วงศตวรรษที่ 15

หลักฐานส่วนใหญ่ระบุว่า พระเจ้าริชาร์ดทรงเชี่ยวชาญการรบ และทรงเป็น

ที่ปรึกษาซึ่งเก่งกาจและภักดีของพระเจ้าเอ็ดวาร์ดที่ 4 เชษฐาร่วมราชวงศ์ยอร์ค

พระองค์ทรงชนะศึกสำคัญๆหลายครั้ง อีกทั้งอาจจะมีส่วนร่วมในการโค่นล้ม

ปลงพระชนม์พระเจ้าเฮ็นรีที่ 6 แห่งราชวงศ์แล็งคาสเตอร์ด้วย

แต่หลังจากที่เชษฐาเอ็ดวาร์ดที่ 4 สิ้นพระชนม์ ในปี ค.ศ. 1483 พระเจ้าริชาร์ดที่ 3

ยิ่งโหดเหี้ยมหนักขึ้น พระองค์ทรงเป็นผู้สำเร็จราชการแทนยุวกษัตริย์

เอ็ดวาร์ดที่ 5 ผู้เป็นนัดดา แต่กลับประสงค์จะครองบัลลังก์เสียเอง   ยุคแห่ง

ความหวาดกลัวจึงเริ่มต้นขึ้นด้วยการสั่งประหารพระญาติทุกคนที่ขวางเส้นทาง

การดำเนินแผนของพระองค์โดยไม่มีการไต่สวน

ต่อจากนั้น ทรงจับยุวกษัตริย์ และอนุชาขังไว้ในป้อมปราสาทแห่งกรุงลอนดอน

และทรงรณรงค์หาเสียง สนับสนุนการประกาศว่า ยุวกษัตริย์และอนุชา

เป็นลูกนอกสมรส อีกทั้งประกาศว่า เชษฐาผู้ล่วงลับก็เป็นลูกนอกสมรส

ซึ่งเกิดจากมารดาที่เล่นชู้   ด้วยข้อกล่าวเหล่านี้อ้างนี้ จึงเท่ากับว่าเหลือพระองค์

เพียงลำพัง ที่เป็นผู้มีสิทธิ์สืบทอดบัลลังก์โดยชอบธรรม   พระองค์จึงทรง

ปราบดาภิเษกขึ้นเป็นกษัตริย์ สองเดือนหลังจากพระเชษฐาสิ้นพระชนม์

ส่วนนัดดาทั้งสองที่อยู่ในป้อมปราสาท ข่าวคราวก็ค่อยๆเงียบหายไป

จนในที่สุด ไม่มีผู้ใดพบเห็นอีกเลย   แพทย์ประจำพระองค์ของยุวกษัตริย์

ที่ทรงถูกถอดถอนพระยศศักดิ์เล่าว่า ยุวกษัตริย์ทรงได้แต่สวดมนต์นับตั้งแต่

ที่ทรง "เชื่อว่ากำลังเผชิญ ความตาย" ช่างเป็นความเชื่อที่ถูกต้องเสียจริงๆ

เซอร์ธอมัส มอร์ ผู้ที่ยอมรับว่ารู้สึกต่อต้านพระเจ้าริชาร์ดที่ 3 ได้เขียนบันทึกเรื่องหนึ่ง

ซึ่งในเวลาต่อมา ได้กลายเป็นเค้าเรื่องบทละครของเชคสเปียร์ ได้บรรยายการสังหาร

ไว้อย่างละเอียดแจ่มแจ้งว่า "ประมาณเที่ยงคืน[พวกเพชฌฆาต]เข้ามาในห้อง

(เด็กๆที่ไร้เดียงสา กำลังนอนหลับอยู่บนเตียง) ใช้ผ้าคลุมพวกเด็กๆกดไว้กับ

เตียงขนนก และอุดปากด้วยหมอนจนหายใจไม่ออก พวกเด็กๆดิ้นขลุกขลัก

อยู่เพียงครู่เดียว วิญญาณอันบริสุทธิ์ทั้งหลายก็หลุดลอยสู่สวรรค์ ทิ้งร่างไร้ชีวิต

บนเตียงไว้ให้พวกอำมหิตเหล่านั้น"

การสังหารเด็กๆ โดยเฉพาะเด็กๆที่เป็นเจ้าชายรัชทายาทนั้น แม้แต่ในสายตาของ

คนที่มีจิตใจหยาบกระด้างเนื่องจากเคยผ่านสงคราม ความอดอยาก และโรคภัย

ไข้เจ็บในยุคกลาง ยังเห็นว่า เป็นเรื่องที่น่าชิงชังขยะแขยงเกินกว่าจะอภัยให้ได้

ดังนั้น ความพยายามของพระองค์ที่จะทรงเป็นผู้นำที่ดีและนำสันติสุขสู่ประชาชน

จึงล้มเหลว วินสตัน เชอร์ชิลล์ เขียนไว้ในหนังสือเรื่องประวัติศาสตร์ของชนชาว

อังกฤษว่า "อาชญากรรมที่พระเจ้าริชาร์ดที่3ทรงก่อขึ้น คอยกระตุ้นความชิงชัง

ของคนทั่วแผ่นดินให้คุกรุ่นไม่อาจดับได้ ไม่ว่าจะทรงทำคุณประโยชน์มหาศาล

สักเพียงใด หรือแม้ว่าจะทรงใช้กุศโลบายการปกครองและการบริหารดีสักเพียงใด

ก็ไม่อาจลบล้างความผิดของพระองค์ได้"

สองปีหลังจากที่ทรงปล้นบัลลังก์ได้มา พระเจ้าริชาร์ดที่ 3 ก็ถูกปลงพระชนม์

ในสนามรบโดยกองทหารของพระเจ้าเฮ็นรีที่7   กษัตริย์องค์ใหม่ผู้มีชัยได้ลาก

พระศพของพระองค์ที่พาดบนหลังม้าโดยปราศจากผ้าคลุม   พระเจ้าริชาร์ดที่ 3

ทรงเป็นกษัตริย์อังกฤษองค์สุดท้าย ที่สิ้นพระชนม์ในสนามรบและทรงเป็น

กษัตริย์องค์สุดท้ายที่ทรงใช้พระนามว่าริชาร์ดด้วย

***จากบทละครอิงประวัติศาสตร์เรื่องพระเจ้า ริชาร์ดที่ 3 ของเชคสเปียร์

คำว่า "ค่อมอัปลักษณ์ (faul lump of deformity)" เป็นคำเยาะหยันที่เลดี้ แอนน์

ชายาของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 5 ใช้เรียกพระเจ้าริชาร์ดที่ 3 ผู้ปลงพระชนม์

์สวามีของพระนาง ส่วนคำว่า "อสรพิษแมงมุมค่อม (bottled spider)"

และคำว่า "หมูโสโครกรูปชั่วสกุลต่ำ (abortive rooting hog)" เป็นคำที่

พระนางมาร์กาเร็ต ด่าสาปแช่งพระเจ้าริชาร์ดที่ 3 ผู้ปลงพระชนม์สวามี

และโอรสของพระนาง -------ผู้แปล

 

          wilaip@yahoo.com