 Nevzat TEKİN |
|
Ömürsüz Sevdalar Yaralarımızla ve zaaflarımızla yaşamayı öğrenmeliyiz; zira, bir yerden, birisinden kaçarken önüne bakmaz insan! Biriktirebildiklerini, biriktirirken hissettiklerini, hissedemediklerinin ‘ama’larını, ‘ama’larının çözümlerini ve bütün içindekilerini başkalarında görme isteği ile yola çıkmışsın... İki kişilik ilişkilerin bütün anlamını yaşaya yanıla öğrenen bir toplumda olduğunu unuturcasına, ateşin ışığına sevdalı ama yakıcılığına esir vermişsin bir ömrü! Tek kişilik ibadethaneler haline getirdi insanlar gönüllerini! Acı bu, çok acı... Unutmuşsun; bir çok insanın elinde terazi olduğunu ve bir kefesinde kendisi kurulup diğerine birilerini oturtmak için gayret sarf ettiğini unutmuşsun bir an! Yaşama karşı birlikte tavır almanın büyüsüne kapılıp gitmişsin! Amacın tek kişilik özgürlükler olmadığını bilmenin keyfiyle derdest edip hüzünleri koymuşsun bir kenara!.. Biliyorsun, umutsuzluk diye bir şey yoktur, kendini, yaşadıklarını önemsememek vardır. Yaşayamadıklarının gölgesinde, çok emek verdiğin sevgiyi üretme biçimini gün gelir de yeniden sorgularsan diye korkuyorsun! Umutlarını kişiselleştirip ortak arama derdinde olmadığını, ömürsüz sevdalara mahkum zamanlarına yenilerini katmak istemediğini yazıyorsun evinin seni hiç terk etmeyen duvarlarına! Yalnızlık korkulu mudur ki? Yalnızlığın ile ne zaman yüzleşeceksin? Evvelden ellerinin olmamasından korkardın, şimdi başkalarının ellerine yığdıklarını bulamamaktan korkuyorsun! Bir daha hatırla bakalım Hero ile Leander arasındaki aşkın hikayesini. Hero bir kadın, Leander ise sevgilisi, ama aralarında geniş ve deli akan, içine düşeni önüne katan bir ırmak var. Hero her gece gizlice fenere gidip sevgilisine ışıkla yol gösterir, Leander o ışığa bakıp karanlıkta yüzerek ırmağı geçer ve sarılır iki hasret. Birbirlerine kavuşabilmeleri için tek sahip oldukları şey sadece bir fener ışığıdır. Bir gece fırtına çıkar! Leander hırçın sularla boğuşurken fener söner, karanlıkta kalan Leander yönünü şaşırır ve akıntıya kapılıp boğulur, bunu gören Hero kendini fenerden aşağı atar.. Işıklar hiç sönmemeli... İyi bir gün olsun yarın. Nevzat TEKİN
Son Güncelleme : 02.Ocak.2008 |
|
|
Ruhuma Ağıyorsun Yağmur... Dün gecenin en karanlık yerinde geldin misafirliğe, kibarca tıklatarak odamın buğulu camını... Uğultusu bol arkadaşının çabası boşuna, bilesin! Sen yağdıkça içim ısınıyor, ruhuma ağıyorsun... Hay aklınla bin yaşa yağmur, bu sonbahar hüznünden başka türlü arınacağımız yoktu! Yağ ne olur, bütün gece yağ; sokak kedilerine acı ama, evsizlere de acı, bir dam altı bulamayanlara da... Mevsimlerin dönme dolabına bindiriyorsun ya beni, en çok bunu seviyorum... Nisanda yağdığında umut, eylülde hüzün getiriyorsun, kasımda insanın kendi içine bakacak kadar zaman getiriyorsun... Unutmadan, sokaktan bir bekleyeni olanlara da acı, e mi! Gecenin ışığıyla boyuyorsun ya kaldırımları; hani birden bire koca sokak bir tuval oluyor sanki, ayışığının şavkı vuruyor, karanlıklara ışık saçıyorsun, işte bu hali de seviyorum... Senin ressam tarafını seviyorum yağmur... Salondaki boynu bükük fesleğenimle rengi beyaz gömlek üzerine bulanmış vişne reçeli rengine benzeyen kaktüsümü sulamayı hatırlattığın için de sağol! Onlar da minnettarlar sana… Seni seviyorum yağmur… Ve illâ ki iyi bir gün olsun yarın… Nevzat TEKİN
| ||||||||
| | ||||||||
