| เราคือความแปลกหน้า | It's a dog's life. |
| เราล้วนคือคนแปลกหน้าต่อกัน
กาลเวลาและโอกาสได้นำพาให้คนเราเข้ามามีปฏิสัมพันธ์ต่อกัน
แม้คนเราจะสนิทสนมกันแค่ไหน
เราก็มิอาจจะหล่อหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวได้
เพราะคนแต่ละคนล้วนแตกต่างกัน ความห่างเหินเป็นแรงหนุนที่ทำให้คนเรารู้สึกแปลกหน้าต่อกัน แม้แต่คนที่เราคิดว่าเป็นคนใกล้ชิดที่สุดของเรา เพราะความแตกต่างที่แต่ละคนมี เมื่ออยู่ใกล้กันเราต่างพยายามที่จะเรียนรู้ซึ่งกันและกัน จึงทำให้เรารู้สึกคล้ายจะเป็นหนึ่งเดียวกัน แต่เมื่ออยู่ห่างกันเราไม่อาจเรียนรู้ซึ่งกันและกันได้ ช่องว่างของความเข้าใจจึงเกิดขึ้น และคนเราก็กลับมาเป็นคนแปลกหน้าต่อกันอีกครั้งหนึ่ง เพียงแต่เรามีความสัมพันธ์เดิมเป็นเครื่องผูกพันอยู่ ทำให้การเรียนรู้ครั้งใหม่จึงเป็นไปได้โดยรวดเร็ว และสร้างความรู้สึกคุ้นเคยใกล้ชิดได้อย่างรวดเร็ว |
|
|
- |
|
| ความใกล้ชิดจึงเป็นปรากฏการณ์ชั่วคราวที่ซ่อนพรางความคิดให้เข้าใจไปว่า
คนสองคนจะสามารถรวมกันเป็นหนึ่งเดียวได้
แต่แท้จริงแล้วคนเราจะไม่มีวันรู้จักกันอย่างแท้จริง
เพราะเราไม่อาจจะเข้าใจได้ถึง
ความคิด
ความรู้สึก
อารมณ์
ความปรารถนา
และเหตุผลในการตัดสินใจของคนแต่ละคนได้
นั่นคืออุปสรรคอันใหญ่หลวงที่ไม่อาจจะหล่อหลอมคนให้ใครก็ตามเป็นหนึ่งเดียวกันได้
เราจึงเป็นได้เพียงคนแปลกหน้าต่อกัน |
|
