ผมพยายามป้องกันแล้ว.
แต่พวกเขาโจมตีจากทางอากาศ.
สุดแรงที่จะต้านทานครับ.
ผมจำต้องปล่อยให้เขายึดป้อมไป.
มันสุดวิสัยจริงๆ...

" กิ น ข้ า ว ไ ด้ แ ล้ ว ลู ก " . . .

ผมเก็บฐานทัพที่ทำด้วยโฟมกันกระแทกช้าๆ.
ทุ่นระเบิดที่ทำจากฝาเบียร์ที่วางไว้ด้านหน้าฐานนี่ผมทิ้งไว้ก่อน.
เผื่อช่วงที่ผมไปกินข้าวพวกที่บุกจากภาคพื้นจะได้ยึดป้อมลำบากขึ้น.
ผมคิดว่าเวลายังมีเหลือ.

.................................................

ผมมาทำอะไรตรงนี้คนเดียวนะ?.
ผมเกาะลูกกรงบนดาดฟ้า.
มองลงไปดูผู้คนข้างล่าง.
ผมจุดบุหรี่ที่ผมเหลือไว้ครึ่งตัว.
รสชาติไม่ได้เรื่องเลยครับ.
ผมใช้เท้าซ้ายขยี้บุหรี่...ผมถนัดขวานะ.
ผมลองดูว่าถ้าใช้เท้าซ้ายขยี้.
ผมจะเสียสมดุลย์ไหม?...

ไม่ครับ...ผมแค่คิดไปเอง.
เท้าขวาขยี้บุหรี่ถนัดกว่า...ก็แค่นั้น.

" ไ ป . . . ห ม ด เ ว ล า พั ก แ ล้ ว "

ผมไม่ได้อยู่คนเดียว?.
ผมรู้จักคุณนี่?...อืม...
ใช่แล้ว...นี่เพื่อนผม.
นี่ดาดฟ้าตึกเรียนนี่นา.

ผมก้มลงหยิบที-สไลด์.
มองมันอย่างพินิจ.
ขอบมันบิ่นครับ...ไม่รู้มันไปกระแทกอะไร?.
ผมเอากล่องนมทิ้งถ้งขยะ.
แล้วเดินลงบันไดตามเพื่อนไป.

.................................................

ผมวางตัวหนังสือตัวใหญ่สีส้มไว้ทางด้านซ้าย.
ผมวางข้อความเล็กๆ สีขาวไว้ทางด้านขวา 2 บรรทัด.
ทำไมต้องเอารูปไว้ตรงกลาง?...
ผมไม่มีรอที่จะครอปรูปออกครึ่งหนึ่ง.
ผมวางรูปนั้นไว้ทางด้านซ้าย.
ให้มันถ่วง...เอาให้คานขององค์ประกอบเสียหายไปเลย.

ผมสั่งพื้นทั้งหมดให้เป็นสีดำ...
ไม่...ไม่เอาสีฟ้า.
ไม่...ไม่เอารูปนั้น.
ไม่...ไม่เอาเบอร์โทรศัพท์ใหญ่ๆ.
ไม่...ผมไม่ขยายโลโก้คุณแล้วครับ.

" ไ ม่ . . . ลู ก ค้ า ไ ม่ เ อ า "

ผมพยักหน้าแสดงอาการรับรู้.
ผมลากไฟล์งานทิ้งถังทันที.
ไปที่เมนูไฟล์อย่างไม่ลังเล.
แล้วสั่ง...เอ็มพ์ตี้ แทรช.

.................................................

ผู้ชาย 3 คน...ผู้หญิง 3 คน.
นั่งอยู่ที่โต๊ะเดียวกัน...

"พี่ไม่เข้าใจหนูเลย"...เธอบอกผู้ชายคนที่ 1.
ผมยกแก้วเบียร์ดื่ม.

"มันเป็นเรื่องของผู้บริหาร"...เขาบอกผู้หญิงคนที่ 1.
ผมยกแก้วเบียร์ดื่ม.

"แต่พี่เป็นหัวหน้า"...ผู้ชายคนที่ 2 บอกผู้ชายคนที่ 1.
ผมยกแก้วเบียร์ดื่ม.

"พี่ต้องทำอะไรซักอย่าง"...ผู้หญิงคนที่ 2 บอกผู้ชายคนที่ 1.
ผมยกแก้วเบียร์ดื่ม.

"ใช่...มันไม่ยุติธรรรม"...ผู้หญิงคนที่ 3 บอกผู้ชายคนที่ 1.
ผมยกแก้วเบียร์ดื่ม.

"แล้วคุณคิดว่ายังไง?...นั่งเงียบเชียว"...ผู้ชายคนที่ 1 ถามผม.

ทุ ก ค น หั น ม า ม อ ง ผ ม .

ผมค่อนข้างงงนิดๆ.
ผมอยากถามพวกเขาว่า...

เ มื่ อ กี๊ คุ ย อ ะ ไ ร กั น เ ห ร อ ? .

ผมยกแก้วเบียร์ดื่มรวดเดียว.
ผมหยิบถั่วใส่ปาก.
ผมหยิบบุหรี่ใส่กระเป๋า.
ผมหยิบเงินออกจากกระเป๋าหลัง.
ผมวางเงินไว้บนโต๊ะ.

ผมยิ้ม...ผมพูดว่า...

เ จ อ กั น พ รุ่ ง นี้ ค รั บ .

ผมรู้...ร้านข้าวต้มหน้าปากซอยอารีย์ยังไม่ปิด.
ผมคำนวนดูแล้ว...
ผมมีเงินพอกินเบียร์ได้อีก 2-3 ขวด.
ถ้าผมยังกินไหว...
อืม...ผมอาจสั่งผัดถั่วงอกเต้าหู้ได้อีกจาน.

.................................................

โรงอาหารวุ่นวาย...
คนเข้าคิวยาวเหยียด...อาจารย์สอนองค์ประกอบศิลป์บอกผมว่า.
"เอาเสื้อเข้าในกางเกงด้วย"...

ผมยิ้ม...ปลดเข็มขัด.
ผมก้มหน้า...รูดซิบ.
ผมเอามือยัดเสื้อเข้าในกางเกง.
ผมเงยหน้า...รูดซิบ.
ผมยิ้ม...รัดเข็มขัด.
ผมหลังหลัง...เดินออกจากโรงอาหาร.

ผมซื้อนมจืดหนึ่งกล่อง.
ผมเดินไปที่อาคารเรียน.
ผมชนเพื่อนตรงทางเลี้ยว.
ที-สไลด์ตกลงพื้น...ขอบมันบิ่นไปนิดนึง.

" ไ ป ดู ด บุ ห รี่ บ น ด า ด ฟ้ า มั๊ ย ? "

ผมพยักหน้า.
เดินตามเพื่อนขึ้นไปบนดาดฟ้า.

.................................................

ไม่มีทาง?.
ไม่ได้หรอก...ผมวางทุ่นระเบิดไว้หน้าป้อมแล้ว.
ผมขยับลังโฟมให้เข้าที่เข้าทาง.
เอาเก้าอี้มาทำเป็นหอคอย.
จากตรงนี้ผมจะสามารถคุมสถานการณ์ได้.
แล้วนั่นอะไรน่ะ?...

โ อ . . . พ ว ก เ ข า โ จ ม ตี ท า ง อ า ก า ศ ! .

ผมขยับทหารให้ถอยร่น.
ผมขยับทุ่นระเบิด...
ใจนึกอยากได้ปืนต่อสู้อากาศยาน.
ต้องรักษาป้อมเอาไว้ให้ได้.

ผมภาวนาให้เป็นอย่างนั้น.

อ ย่ า ใ ห้ ผ ม เ สี ย อ ะ ไ ร อี ก เ ล ย .