[ Gekke pagina ] [ werkstukken ]
Start

Dit is mijn spreekbeurt.

1. Grote katachtigen

Tijgers zijn katachtige roofdieren uit Azië.
Zij zijn de grootste van alle katachtigen. 
Hun vacht is geelbruin met zwarte strepen.
Sommige tijgers leven in warme streken, anderen hoog in de bergen of op koude vlakten.
Veel katachtige hebben een hekel aan water.
Maar de tijger niet, die zwemt graag.
Daarom hebben ze in de dierentuin vaak een grote vijver maar wel met een hoog hek er omheen.
Alle tijgers horen bij één soort, maar toch zijn er verschillen tussen de tijgers uit de verschillende gebieden.

2. Tijgersoorten

Siberische tijger

Zo is de Siberische tijger de grootste van allemaal.
Van kop tot staart meet hij soms meer dan 3½ meter en hij kan wel 500 kilo wegen. 
Deze tijger woont voornamelijk in: Rusland, Noord Korea en noordoost China.
Hij heeft een minder gele huid dan de andere tijgersoorten.
Omdat dit de enige tijgersoort is die in de winter in de sneeuw leeft.
Door de wat lichtere kleur valt de Siberische tijger in  de sneeuw minder op. 

Bengaalse tijger

Deze tijger komt voor in: Bangladesh , Bhutan , India , Myanmar en Nepal.
De Bengaalse tijger wordt ook wel Indische tijger of Koningstijger genoemd.

Indochinese tijger

Leefgebieden: Cambodja , Laos , Maleisië, Thailand en Vietnam.
Deze soort werd pas als aparte tijgersoort herkent in 1968.

Zuid-chinese tijger

Er zijn van deze soort nog minder dan 30 exemplaren in leven.
Leefgebied: China.

Sumatraanse tijger

3. De witte tijger

De twee witte tijgers Radja en Rheena zijn heel bijzonder in de dierenwereld en uiterst zeldzaam.
Heel af en toe wordt er een tijgerwelpje geboren met een witte vacht.
Radja en Rheena zijn in tegenstelling tot wat veel mensen denken geen albino’s.
De twee witte tijgers in dierenpark Amersfoort zijn de twee enige witte tijgers in de Benelux.
Ze hebben de eigenschappen van de Siberische tijger.

4. De uitgestorven tijgersoorten

Tijgersoorten zijn uitgestorven door de mens. Door het omhakken van bomen werd het leefgebied van de tijger steeds kleiner en konden ze steeds minder prooi vinden. Een andere oorzaak is het stropen.

de Javaanse tijger:

De Javaanse tijger werd voor het laatst op Java gezien ergens in de jaren tachtig.
Hij is vermoedelijk uitgestorven

de Kaspische tijger:

Deze kwam het verst naar het westen voor,
rond de kaspische zee en zelfs tot in oost Turkije.
Hij is uitgestorven in de jaren tachtig.

de Balinese tijger:

Dit was de aller kleinste van allen tijgers.
Maar helaas is deze soort , die alleen op het Indonesische eiland Bali voorkwam, in de jaren veertig uitgestorven.

5. Twee tot vier jongen

In paartijd komen een mannetje en een vrouwtje samen.
Tijdens de paring bijt het mannetje in het nekvel van het vrouwtje.
Na 3½ maand worden er twee tot vier jongen geboren.
Ze zijn blind en wegen ongeveer één kilo.
Ze hebben wel al een dikke vacht.
Alleen de moeder zorgt voor hen.
De jongen liggen in een nestje, goed verstopt in het struikgewas.
Pas als ze twee maanden oud zijn , verlaten ze voor het eerst hun schuilplaats.
Zes maanden lang drinken de kleintjes melk bij de moeder.
Daarna moeten ze leren om zelf een prooi te vangen.
Na ruim drie jaar is een tijger volwassen.
In het wild worden tijgers meestal niet ouder dan een jaar of 15.
In dierentuinen kunnen ze wel 18 jaar oud worden.

6. Sluipen door het gras

Dankzij het strepenpatroon is de tijger goed gecamoufleerd in het hoge gras.
Hij jaagt op herten, antilopen, buffels en zwijnen.
Hij besluipt ze vanuit het gras en maakt op het juiste moment een snelle sprint.
Hij doodt het slachtoffer met een stevige beet waarbij de prooi de nek breekt.
Het is geen gemakkelijke klus voor een tijger om een prooi te vangen.
Om dichtbij te komen, moet hij voldoende dekking hebben in het gras.
Voor de sprint moet hij al zijn krachten verzamelen om de vluchtende prooi te kunnen grijpen.
Heel vaak verliest de tijger de strijd.
Soms jagen ze daarom met zijn tweeën.
De een drijft de prooi in de goede richting, de ander gaat er achter aan.
Meestal zijn het de oude dieren of de jongen die het slachtoffer worden.
Als er weinig voedsel is vangt de tijger soms een aapje of een stekelvarken.
Hij eet zelfs vissen, en heel af en toe een schildpad of een krokodil.

7. Jachtgebied

Elke tijger heeft een eigen jachtgebied.
De grootte van dat jachtgebied hangt af van hoeveel prooidieren er te vinden zijn.
In het tropisch regenwoud hebben tijgers meestal een jachtgebied van niet meer dan 40 tot 50 vierkante kilometer.
Daarin vinden ze voedsel genoeg.
In de koude bossen waar de Siberische tijger woont, leven minder prooidieren dan in het regen woud.
Het territorium van een Siberische tijger is daarom heel groot , soms wel 3000 km².
Mannetjestijgers hebben een groter jachtgebied dan vrouwtjes.
Als een mannetjestijger te lang in het jachtgebied van een ander mannetje
blijft, word hij weggejaagd.
Vrouwtjes zijn er wel welkom.
Bij de Siberische tijgers wonen er vaak enkele vrouwtjes in het jachtgebied van een mannetje.
Elke tijger heeft enkele schuilplaatsen in z’n jachtgebied.
Dat zijn vaak holen onder een rots of onder een boom.
Tijgers leven meestal alleen.
Ze kunnen elkaar wel goed duidelijk maken waar ze zijn, dat doen ze vooral met luchtjes.
Tijgers plassen tegen bomen en struiken.
Aan zo’n tijgerplas zit uiteraard een tijgerlucht.
Iedere tijger heeft zijn of haar eigen luchtje.
Ook kunnen tijgers heel hard brullen.
Ze kunnen elkaar op twee kilometer afstand nog duidelijk horen.
Net zoals andere katten krabben tijgers aan bomen.
Daarmee geven ze ook aan waar hun jachtgebied begint of ophoudt.
Hoewel ze elkaar niet vaak zien, weten tijgers dus toch van elkaar waar ze zijn.

8. Menseneters

Een tijgerin met jongen kan erg gevaarlijk zijn als je in de buurt komt.
Maar normaal jagen tijgers niet op mensen.
Ze zien ons eerder als iets bedreigends en zullen ons zoveel mogelijk uit de weg gaan.
Maar in sommige gevallen kan een tijger in een soort wanhoop poging zijn geluk eens beproeven op een mens.
Bijvoorbeeld wanneer hij geen gewone prooi kan bemachtigen omdat hij oud of ziek is.
In India worden per jaar zo’n veertig mensen door een tijger gedood.
Omgerekend per inwoner - India heeft er maar liefst 900 miljoen - is dat echter minder dan er in Nederlannd aan bijensteken overlijden.
Als een tijger eenmaal gemerkt heeft hoe gemakkelijk het is om een (ongewapend) mens te pakken , kan hij er een gewoonte van maken om mensenvlees te eten.
Vroeger werden er korte metten gemaakt met deze ‘menseneters’.
Tegenwoordig probeert men gevaarlijke tijgers over te plaatsen naar afgesloten gebieden.
Ook probeert men tijgers te leren om niet aan mensen te komen.
Bijvoorbeeld door poppen met schrikdraad in tijgergebieden te plaatsen. Als de tijger zo’n ‘elektrische klaas’ aanvalt, krijgt hij een schok en zal het een volgende keer niet nog eens proberen.
Aan de andere kant wordt de bevolking van alles over de tijger geleerd. Bijvoorbeeld leren zij een masker op hun achterhoofd te dragen. De tijger weet daardoor niet meer hoe hij ongezien van achteren kan naderen; hij ziet immers aan beide kanten een gezicht.

Tijgerlinks

op school heb ik voor deze spreekbeurt een mooie 8 gekregen