De lange eenzame reis

Het is ’s morgens tegen half acht wanneer ik op de Trekker zit met een bepakking van 30 kg op weg naar Parijs. Ik heb er 2 weken vooruit getrokken en vandaag is het mijn eerste dag. Op weg naar Baarle Nassau over het Bels lijntje richting Turnhout. Het Bels Lijntje is een voormalig spoorlijntje die van Tilburg richting Turnhout voerde. Het is jarenlang geleden opgeheven en nu is het een prima doorgaande weg. Deze richting door België is mij goed bekend. Zo, mijmerend en trekker rijdend tegelijk, vliegen de kilometer onder mijn wielen door. Het trekker rijdend is redelijk zwaar met al mijn bagage maar als het loopt dan rolt de Trekker wel lekker door. Van Turnhout naar Geel, naar mijn eerste bestemming voor deze dag, Aarschot. Het is middag een uur of 3 wanneer ik door het leuke stadje Aarschot rijdt. Het is altijd leuk om door het centrum met m,n trekker te rijden om een idee te krijgen en wat sfeer op te snuiven van het stadse gebeuren. Net op het pleintje bijna buiten de stad begint het te regenen. Net op het moment dat een vrouw haar hond uitlaat. De hond weet precies wat er gaat gebeuren en loopt regelrecht naar de fontein om water te happen van de waterstralen die onregelmatig uit de grond spuiten. Een leuk vermaak voor de mensen die er naar staan kijken. Voor mij wordt echt tijd om te informeren waar ik een camping kan vinden. Aan twee dames gevraagd en ik heb geluk zij hebben nog wel een plaats in hun huis waar ik mag overnachten. Het eerste bivak van deze trekker tour en het is weer even wennen. Deze twee oudere dames hebben wilden plannen met mij.

De eerste morgen word ik wakker met een flinke tent, en ik wordt gewekt door de twee hitsige dames. Geen onprettig vooruit zicht vandaag. Vandaag hoopte ik Namen te bereiken zo’n kleine 100km verderop. Afwisselend is het weer met regen buien en dan weer periode met zon. Na Hoegaarden vind ik het doorgaande weg die mij rechtstreeks naar Namen leid. Dit doorgaande weg genaamd Ravels 2 is ook een voormalig spoorlijn. Ondanks dat hier al wat heuvelachtig begint te worden is dit voormalige tracé spoorlijn redelijk vlak. Af en toe begint het te stort regenen. Geen enkele schuilplaats in de buurt dus mijn paraplu moet me enige bescherming bieden tegen het ergste regenwater. En daar sta ik dan op het doorgaande weg in de “middle of nowhere” onder moeders paraplu.

Verder tegen Namen aan passer ik een wandelaar met volle bepakking en een regencape aan. Lopen is niet mij pakkie-an, geef mij maar de Trekker. In namen, wat toch een behoorlijk grote stad is, is geen camping te vinden. Blijkt bij navraag al enkele jaren te zijn op geheven. Uit eindelijk een Jeugd – Herberg gevonden aan de rivier de Meuse of wel de Maas. Een jeugd herberg is vaak een ontmoeting plaats van reizigers. Zo kom ik die zelfde wandelaar tegen op het doorgaande weg Ravels 2 voorbij heb gereden. Het blijkt een oud politie man te zijn die met vervroegd pensioen is gegaan. Hij is vandaag pas vertrokken en heeft 50 km gelopen in 12 uur. Deze Belgische 57 jarige man trekt er 100 dagen vooruit om naar Santiage de Compostella te lopen. Zo is hij aan het vertellen aan het ontbijt. Een leuke interessante man.

Op de Trekker maar weer en voorlopig hoef ik alleen maar de rivier te volgen (Maas). Het volgende leuke plaatsje is Dinant. De plaats Dinant is ook erg toeristische met een citadel hoog op de rotsen. Gerda mijn vrouw en ik hebben in onze verloving tijd hier onze eerste buitenlandse vakantie door gebracht. Meer dan 33 jaar geleden. Er is niet veel veranderd en herken dan ook de meeste leuke plekjes van het stadje. Na vele sluizen in de rivier de Maas gepasseerd te hebben kom in het dorpje Marienburg. Hier moet een camping zijn maar waar? Dus maar een man aangeklampt die net thuis komt met zijn wagen. Hij charterde gelijk zijn dochter die mij persoonlijk bij de poort van de camping bracht. Toch leuk toch.

Niemand op de receptie te zien van de camping. De beheerder liet lang op zich wachten ondanks dat hij me al lang heeft gezien. Hij stond wat te kletsen een eindje verderop en ik begon na een half uur behoorlijk de pest in te krijgen. Deze man leek behoorlijk dronken te zijn maar ik mocht op de camping staan zonder iets hoeven te betalen. Als ik, zo vertelde hij, mijn mondje maar dicht hield tegen andere mensen. Natuurlijk wordt er niet gekletst!!

Het voordeel met een beschreven Trekker route is, dat je op plaatsen komt waar je anders nooit door heen zult komen. Op zandpaadjes, door de bossen en over vergeten grens over gangen, alles kom je tegen. Alles valt of staat met een duidelijke beschrijving op je kaart. Dat het wel eens goed mis gaat is vandaag. In de bossen is een slagboom die de Franse grens markeert. Passeren staat op de beschrijving van mijn kaart en verder als maar rechtdoor. Tot dat het mis ging, op een kruising van paden midden in het bos. 2 uur heeft het mij gekost om weer op de juiste route te komen. In dit bos kom je bijna niemand tegen om te vragen naar de juiste richting. Zeker 25 km omgereden tot dat ik een Nederlands echtpaar tegen kom op de Trekker die, de zelfde Trekker route aan het rijden zijn . Theo en Maartje, die ook naar Parijs gaan. Ze vinden het goed dat ik een tijd achter hun aan rijdt.

Bij een rust punt heb ik wat water gevraagd bij een boer die met zijn schoonzus in de keuken wat aan het kletsen zijn. Maartje die wat Frans spreekt komt erbij en probeert te vragen of we een plekje kunnen vinden om te slapen met ons tentje. Het gesprek gaat moeizaam met vele misverstanden. Dus deze Franse vrouw chartert een Nederlands echtpaar die hier in de buurt wonen. De vrouw komt uit Amsterdam en woont al jaren in deze uithoek van Frankrijk. Ze wisten het ook niet precies maar volgens hen moet bij het volgende dorp een camping zijn, zo’n 9 km verderop. Wij met zijn drieën naar het dorpje Plomion gereden maar ook hier is de camping al jaren opgeheven. Bij het plaatselijke winkeltje wat inkopen gedaan en gelijk geïnformeerd naar een alternatief plekje om onze tenten op te zetten. Ze adviseerden ons op het voetbal veld te gaan staan, net buiten het dorp. Ondertussen begon de bewolking samen te trekken en de wind begon sterk aan te wakkeren. Bij het voetbal veld staat een kleedhokje met een afdak. Daar hebben we dankbaar gebruik van gemaakt om te schuilen, wat te eten en verder de avond wat kletsend door gebracht. Primitief maar een ieder geval uit de wind en droog. Theo en zijn vrouw Maartje hebben vannacht onder dit afdak geslapen. Ik heb in mijn tentje geslapen ondanks het flink stormde vannacht, waarbij mijn tentje flink te verduren heeft gekregen en soms haast plat sloeg.

Theo heeft wat problemen met zijn trekker en maakt zich toch wel zorgen dat hij vandaag Laon zal halen waar hij hoopt een loonbedrijf of iets te vinden waar zijn trekker gemaakt kan wordend. Mijn plan voor vandaag is toch iets verder te trekker rijdend dan Laon. Zodoende heb ik in de loop van deze morgen besloten afscheid te nemen van Theo en zij vrouw en alleen verder te gaan.

Voorbij Laon wordt het echt heuvelachtig het kost meer diesel om de steeds steiler worden heuvels te beklimmen met de Trekker. Ik ben dan ook blij een plaatje met een camping te zien. Niet geaarzeld deze camping te nemen. Hier kan ik mijn eigen weer eens douchen na twee dagen. Op deze camping is ook een restaurantje verbonden dus zelf koken is er niet bij voor deze dag. In de kantine kom ik ook de camping eigenaar tegen. Een van de zeldzame Franse inwoners die prima Engels spreekt. Dus hier heb ik mijn eigen prima vermaakt prima gegeten en gedronken tegen een redelijke prijs. Richting Reny een klein dorpje op weg naar Parijs. Op weg naar deze bestemming kom je vele kastelen en ruines tegen. Zoals een prachtig kasteel in Pierrefonds. In prima staat en een mooie gelegenheid om wat foto’s te maken. Op het pleintje tegenover het kasteel spreekt mij een man aan die met zijn hele gezin, zijn vrouw 2 zoons en een dochter hier 2 dagen op een camping staan. Ze zijn ook op weg naar Parijs met de fiets, waarbij de man een aanhangwagentje achter zijn fiets heeft om al het materiaal mee te nemen. Deze mensen komen uit Barneveld zijn van plan drie dagen in Parijs te blijven in een hotel en van daaruit met de trein weer huis te gaan. Leuke ontmoeting met deze familie waarbij we wat foto’s van elkaar genomen hebben met op de achtergrond het kasteel natuurlijk.

Ik kan vandaag ook wel op de camping gaan staan in Pierrefonds, maar het is iets te vroeg in de middag. Ik wil wat meer km maken vandaag om wat dichter bij Parijs te komen. Ook in Reny een klein dorpje is geen camping of een hotel te vinden na 86 km trekker rijdend vandaag. Dus het wordt weer wild kamperen. Ik heb een mooi plekje in het bos gevonden een stukje af van door gaande weg. Een verscholen plekje achter wat groen. Eerst wat gegeten en vroeg mijn bed in gedoken. Midden in de nacht word ik wakker van het geluid en licht van een jeep. Twee mannen stappen redelijk dichtbij uit en beginnen elkaar onzedelijk te betasten. Volop pratend vlakbij zijn ze onduidelijke handelingen aan het verrichten. Na verloop van tijd ben ik weer in slaap gesukkeld tot dat ze enige uren later nog bezig waren. Het gekerm en gekreun hield me nog uit mijn slaap ook. Om een uur of vier in de nacht pakten ze hun boeltje weer op en vertrokken. Voor mij om nog wat tijd om wat uren slaap te pakken voordat ik vandaag Parijs hoopt te bereiken.

Zoals ik al vertelde er zijn vele reizigers op weg naar Parijs. Zo kom ik in de loop van deze dag een wandelaar tegen. We stoppen direct en maken een praatje. Deze Belgische wandelaar is Herman Bruynwerkher. Hij is 59 jaar loopt vele marathons en maakt daarbij ook graag wandel tochten. Een tanige sportman die vervroegd met pensioen is maar bepaald niet op zijn lauweren rust. Op zijn leeftijd heeft hij nog een plan om een nieuw huis te bouwen voor zichzelf. De afstanden die Herman wandeld per dag zijn toch een stuk groter dan die van mij. 160 km of meer daar draait Herman zijn hand niet voor om. Kortom hij heeft een ijzersterke conditie.

Ik begin Parijs te naderen. Volgens de beschrijving moet ik het kanaal L’Ourq zien te vinden in een klein dorpje. Daar is het voor de tweede keer goed fout gegaan. Na verschillende keren vragen aan automobilisten naar de goede richting zit ik zeker 3 kwartier trekker rijdend uit de goede richting. Heel het eind terug gescheerd en opnieuw beginnen in het dorpje waar het kanaal naar Parijs moest beginnen. Uiteindelijk neemt een Fransman op de Trekker me op sleeptouw en bracht me in no time langs het bewuste kanaal richting Parijs. Ik hoefde nu alleen het kanaal L’ Ourq te volgen om in het hartje van Parijs uit te komen. Maar vergis je niet, het is toch zeker 30 km trekker rijdend langs het kanaal. Eerst kom je door wat voorsteden van Parijs. Bevolkt meestal door een zwarte bevolking. Geleidelijk nader je de rand van Parijs. Parken en andere speel gelegenheden komen je tegen, langs het kanaal. Je rijd dan constant over een doorgaande weg dat veel gebruikt wordt. Uiteindelijk verlaat je het kanaal en Trekker je zo het centrum van Parijs binnen, te beginnen bij La Bastille. Op dit punt word ik aangesproken door een Frans echtpaar. Ze vragen of ze ergens mee kunnen helpen. Dankbaar accepteer ik hun hulp. Camping Bois du Boulogne, welke richting moet ik aanhouden in deze jungle van verkeer in het hartje van Parijs. De man en vrouw probeerden me zo goed mogelijk uit te leggen waar ik de camping kon vinden. Het is een ieder geval dwars door Parijs aan de andere kant van de stad. Zeker geen sinecure om het van hieruit te vinden. Dit Frans echtpaar vertelde voluit dat ze ook in Nederland op vakantie zijn geweest en hebben goede herinneringen aan het plaatsje Hoorn dicht tegen Amsterdam.

Tegen zes uur in de avond arriveer ik bij de receptie van de camping. Bij het naderen van de camping zag ik het al. De tenten, caravans stonden hutje op mudje. Dus bij de receptie krijg ik al te horen alles is vol, zelfs voor een klein tentje van een vierkante meter. Zo daar sta je dan, heel de dag meer dan 100 km gereden en hier is geen plaats Puh. Een eigenschap die je eigen moet maken als je trekker tour naar Parijs maakt is, niet panikeren. Dus eerst maar wat gaan drinken en gaan eten. Dan ziet de wereld vaak toch weer iets anders uit !!!. Ook maar een koude douche genomen op de camping, daar knap je toch wel lekker van op. Ondertussen is het negen uur in de avond geworden, wat nu? Aan de poort staat bewaking van de camping. Een van hen geeft mij een suggestie om wild te kamperen dichtbij bij een meer. Maar hij vertelde er wel bij dat het wel gevaarlijk is. Op mijn vraag waarom, hield hij wijselijk het stil-zwijgen. Dus dat maar niet gedaan. Uit eindelijk maar een hotel genomen. De andere dag weer geprobeerd om op de camping te boeken, want ik was toch van plan er drie dagen te blijven. Maar ook deze keer geen schijn van kans als je niet gereserveerd hebt vooraf. Nu word ik het werkelijk goed beu, en besloot tegen de middag mijn weg uit Parijs terug te vinden richting België. Ik besloot een andere weg terug te nemen dan die van heen komst uit de route beschrijving. Kortom, eer ik de goede uitval weg gevonden heb vanuit Parijs, en zijn voorsteden, zijn we 2,5 uur verder. En dan moet je echt niet veel verkeerd gaan. Sommige voorsteden in Parijs zij echte zwarte Getto's. Ik kan me eigen voorstellen als je hier in de avond door moet trekker rijdend je niet echt veilig voelt.

Je ontkomt vaak niet, om de drukkere N wegen te nemen. Maar als het even kan neem ik de wat rustige wegen van dorp naar dorp. Het is trouwens ook leuker om te trekker rijdend en je komt daar ook vaak wat plaatselijke bewoners tegen. Op weg naar de Belgische grens Heb ik deze morgen zo lang mogelijk langs het riviertje L’ Oise gereden. Ik dacht in eerste instantie dat hier niet zo heuvelachtige zou zijn maar dat viel toch wat tegen. De rivier stroomt diep in het dal en de wegen liggen meer tegen de helling aan. Op deze wegen staan nog opschriften gekalkt van Tour de France van dit jaar (2006). Naar gelang ik meer de Franse – Belgische grens nader worden de wegen minder steil. Het begint onderhand haast een gewoonte te worden. Tegen drie uur in de middag begint het weer te regenen. Ik zie een bordje voor een camping en ben dat maar gaan volgen na 80 km vandaag. Morgen steken we de grens over van Frankrijk – België.

Deze morgen bereik ik na 40 km de stad Mons in België. Van hieruit moet ik de weg D 285 zien te vinden. Het nam nog al wat tijd in beslag. Bij het vragen naar de juiste weg kom ik ook een 74 jarige man tegen in zijn auto. Het blijkt de eerste man te zijn die ik hier tegen kom, die een beetje Vlaams spreekt. Deze man vertelde mij wat geschiedenis over deze oude Romeinse weg. Het is een kaarsrechte rustige weg die je van dorp naar dorp voerde. Deze weg komt uiteindelijk in Asse uit in België. Deze man gaf mij nog een uitstekend advies om bij de eerste grote kruising van wegen niet direct recht door te gaan maar eerst links af te slaan en na 600 meter weer rechtsaf te gaan. Een aanwijzing waar je wat aan hebt, en precies klopte.

In Asse geen camping of hotel te vinden. Asse is toch een flinke stad maar blijkbaar niet toeristische. Aan een politie agent gevraagd waar ik een hotel kon vinden. Hij verwees mij naar richting Dendermonde. Bij het passeren van een boerderij in Nijverzeel gevraagd aan de boerin om mijn tentje te mogen plaatsen voor een nacht. Mijn man moet beslissen, zo vertelde de boerin. Moest ik naar de boer op het land die op zijn trekker de aardappelen aan het rooien is. Een ieder geval hij maakt er geen probleem van. De vrouw van de boer nodigt mij gelijk uit voor koffie te komen drinken maar ik heb nu even geen tijd, omdat nog mijn bivak moet maken voor deze nacht voordat het weer begint te regenen.

Deze morgen word ik weer wakker van de regen die op mijn tentje klettert. De boer heeft het al voorspeld het zou vandaag een zeer natte bedoening worden veel regen met een natte koude wind. Ik heb mij voor genomen om redelijk vroeg te vertrekken deze morgen. Maar de boerin stond er op om eerst Koffie te komen drinken. In de keuken is het lekker warm. De koffie wordt in geschonken en zonder verder iets te vragen worden er 2 sneeën brood op mijn bord gekwakt. Het teken blijkbaar dat ik geacht wordt hier mijn ontbijt te gebruiken. Dit is blijkbaar een Belgische boeren gastvrijheid zonder enige poespas. De boer komt zelf ook ontbijten en vind het leuk om een praatje te maken. We hebben het gelijk over het verschil en vergelijkingen over sociale zekerheden in België en Nederland. Die ook in België in rap tempo worden af gebouwd.

De boer had gisteravond tot 1 uur in de nacht zijn broer geholpen met pakken stro persen. Na enigen ure slaap is hij zelf naar de veiling gereden om zijn aardappelen te verkopen die hij gisteren heeft gerooid. Zijn vrouw werkt ook nog part-time in Brussel bij de Belgische bond. Bovendien assisteert ze ook nog op de boerderij waar nodig, naast de opvoeding van hun twee dochters van 10 en 12 jaar. Dus het is dag en nacht werken voor deze mensen vooral omdat de boer zoveel mogelijk zijn werk zelf doet zonder ander mensen in te hoeven huren. Ondertussen is het toch nog 10 uur geworden nog wat foto’s gemaakt van de boer en zijn vrouw voordat ik door de regen weer op pad ga.

Met het weer wordt het steeds slechter. Af en toe schuil ik hier en daar tegen de ergste regenbuien. Maar heeft het geen enkele zin, alles is al kledder nat inclusief mijzelf. Als het wat korter of langer droog blijft, probeer ik nog zoveel mogelijk Trekker kilometers te maken. Uit eindelijk bereik ik Antwerpen en daar worden helemaal de regen sluizen open getrokken. Mijn weg zoekend door het centrum naar richting Merksum richting Brasschaat, kom ik nog een echtpaar tegen op de Trekker, ongeveer van mijn leeftijd. Ook deze man en vrouw zijn de hele dag al door de stromende regen aan het trekker rijdend. Ze zien er dan ook uit als twee verzopen katten. Ze zijn aan het zoeken naar een jeugdherberg om wat te bekomen en hun natte spullen wat te wassen en te drogen. Toen het weer wat opklaarde heb ik een flinke ruk gegeven om door Brasschaat gelijk naar de Nederlandse grens te trekker rijdend. Vanuit het Grensplaatsje Zundert naar huis gebeld dat ik in aantocht ben en binnen een paar thuis zou arriveren. Om 8 uur ’s avonds stap ik weer thuis binnen. Ja, zeker de regen is eindelijk op gehouden van deze toch wel natte Trekker tocht (naar Parijs. (2006).

Bert de Visser