Chahnour Varenagh Aznavouryan (Şahnur Varenak Aznavuryan) 22 Mayıs 1924'te Paris'te doğdu. İlk sahne show'unu 15 yaşındayken yazdı ve Charles Aznavour adını aldı. İkinci Dünya Savaşı sırasında Kanada'ya gitti. 1942 yılından beri şarkı söylüyor. Etnik ve politik kimliği nedeniyle Türkiye ve Türklerle ilgili çok olumsuz fikirleri olduğunu belirtmek gerek. Ama bu, onun iyi ÇOK İYİ bir şarkıcı olduğu gerçeğini değiştirmiyor. Onun en çok sevdiğim iki şarkısı aşağıda.

La Bohème 1965 tarihli aynı adlı albümde yer aldı. Sözleri Jacques Plante'a, bestesi Charles Aznavour'a aittir. Şarkıda bir ressam, çok yoksul gençliğini gene de özlemle anmaktadır. Gençliğinin geçtiği Monmartre semtine arada bir uğradıkça, geçip giden zamanın neleri alıp götürdüğünü anlatır. Monmartre, Paris'in kuzey tarafında, Sacre Cœur kilisesinin bulunduğu semttir. Semtteki Tartre meydanında (Place du Tartre) her gün toplanan onlarca ressam, turistlerin portrelerini yapar ve kendi eserlerini satar. Resimde Monmartre sokağı tabelası altında görünüyorum ama o sokak Monmartre semtinde değil. (Ne yapabilirim? Semtin adını taşıyan başka bir tabela bulamadım.) Şarkıda geçen 'yirmi yaş' (vingt ans), Charles Aznavour şarkılarında sıklıkla kullanılan bir deyimdir.

LA BOHEME Je vous parle d'un temps Que les moins de vingt ans Ne peuvent pas connaître Montmartre en ce temps-là Accrochait ses lilas Jusque sous nos fenêtres Et si l'humble garni Qui nous servait de nid Ne payait pas de mine C'est là qu'on s'est connu Moi qui criait famine Et toi qui posais nue La bohème, la bohème Ça voulait dire on est heureux La bohème, la bohème Nous ne mangions qu'un jour sur deux Dans les cafés voisins Nous étions quelques-uns Qui attendions la gloire Et bien que miséreux Avec le ventre creux Nous ne cessions d'y croire Et quand quelque bistro Contre un bon repas chaud Nous prenait une toile Nous récitions des vers Groupés autour du poêle En oubliant l'hiver La bohème, la bohème Ça voulait dire tu es jolie La bohème, la bohème Et nous avions tous du génie Souvent il m'arrivait Devant mon chevalet De passer des nuits blanches Retouchant le dessin De la ligne d'un sein Du galbe d'une hanche Et ce n'est qu'au matin Qu'on s'asseyait enfin Devant un café-crème Epuisés mais ravis Fallait-il que l'on s'aime Et qu'on aime la vie La bohème, la bohème Ça voulait dire on a vingt ans La bohème, la bohème Et nous vivions de l'air du temps Quand au hasard des jours Je m'en vais faire un tour A mon ancienne adresse Je ne reconnais plus Ni les murs, ni les rues Qui ont vu ma jeunesse En haut d'un escalier Je cherche l'atelier Dont plus rien ne subsiste Dans son nouveau décor Montmartre semble triste Et les lilas sont morts La bohème, la bohème On était jeunes, on était fous La bohème, la bohème Ça ne veut plus rien dire du tout

BOHEM Size öyle bir zamandan bahsediyorum ki Yirmi yaşından küçükler bilemez Monmartre o zamanlar Leylaklarını pencerelerimizin altına kadar asardı Ve çok mütevazi süslenmiş de olsa Bize sığınak olurdu Üç otuz paraya İşte orada tanıştık seninle Açlık çeken ben Ve çıplak poz veren sen Bohem.. Bohem.. Yani mutluyduk Bohem.. Bohem.. İki günde bir yemek yerdik yalnızca Komşu kafelerde Birkaç kişiydik şöhreti bekleyen Sefalete rağmen Boş midelerimizle Ona inanmaktan vazgeçmiyorduk Ve bazen bir bistroda Sıcak ve iyi bir yemeğin karşısında Bir tual alır kadehleri tokuştururduk Tencerenin etrafında toplanır Kışı unuturduk Bohem.. Bohem.. Yani güzeldin Bohem.. Bohem.. Ve yetenekliydik Sık sık şövalemin önünde Bir göğsün hatları Bir kalçanın kontur Desenlerine rötuş yaparak Sabahladığım olurdu Ve sabahleyin otururduk En sonunda bir sütlü kahvenin önüne Perişan ama dermanımız yerinde Sevmeli miydik birbirimizi Ve sevmeli miydik hayatı Bohem.. Bohem.. Yani yirmi yaşındaydık Bohem.. Bohem.. Ve zamanın havasını yaşıyorduk Arada bir esip de Bir tur attığımda eski adresime Artık tanıyamıyorum Ne duvarları, ne sokakları Gençliğimi görmüş olan Bir merdivenin üstünde Artık hiçbir şeyi kalmamış Atölyeyi arıyorum Yeni dekoru içinde Monmartre hüzünlü görünüyor Ve leylaklar ölmüş gitmiş Bohem.. Bohem.. Gençtik, çılgındık Bohem.. Bohem... Artık bir anlam ifade etmiyor..

Comme Ils Disent şarkısı, 1972 tarihli 'Idiote, je t'aime' adlı albümde yer alır. Söz ve bestesi Charles Aznavour'a aittir. Geceleri travesti olarak sahneye çıkan bir homoseksüelin acıklı yaşamını anlatır. Böyle bir konuyu şarkı malzemesi yapmak, hele o günlerde epey çetrefilli ve riskli bir işti. Bu şarkıyla ilgili olarak iki not iletmek isterim: Sırf bu şarkıda adı geçiyor diye, Paris'te Sarasate sokağını gidip buldum. (15. Bölgede minicik bir sokak. O kadar ki, sokakta toplam 8 bina var. Bu sokağın 9 numarası yok) Şarkının son kuplesinde, Charles Aznavour 'C'est bien la nature qui est seule responsable...' (Tabii ki doğadır tek sorumlusu ..) dizesini sanki 'C'est bien la Turquie est seule responsable... (tabii ki Türkiye'dir tek sorumlusu..) gibi okuyor. Charles Aznavour'un politik fikirleri dikkate alınırsa, Türkiye'ye bozuk atmak için böyle bir fırsatı kaçırmamasına şaşmamalı.

COMME ILS DISENT J'habite seul avec maman Dans un très vieil appartement Rue Sarasate J'ai pour me tenir compagnie Une tortue deux canaris et une chatte. Pour laisser maman reposer Très souvent je fais le marché et la cuisine Je range, je lave, j'essuie, A l'occasion je pique aussi à la machine. Le travail ne me fait pas peur Je suis un peu décorateur un peu styliste Mais mon vrai métier c'est la nuit. Je l'exerce travesti, je suis artiste. J'ai un numéro très spécial Qui finit en nu intégral après strip-tease, Et dans la salle je vois que Les mâles n'en croient pas leurs yeux. Je suis un homo comme ils disent. Vers les trois heures du matin On va manger entre copains de tous les sexes Dans un quelconque bar-tabac Et là on s'en donne à cœur joie et sans complexe On déballe des vérités Sur des gens qu'on a dans le nez, on les lapide. Mais on le fait avec humour Enrobé dans des calembours mouillés d'acide On rencontre des attardés Qui pour épater leurs tablées marchent et ondulent Singeant ce qu'ils croient d'être nous Et se couvrent, les pauvres fous, de ridicule Ça gesticule et parle fort Ça joue les divas, les ténors de la bêtise. Moi les lazzi, les quolibets Me laissent froid puisque c'est vrai. Je suis un homo comme ils disent. A l'heure où naît un jour nouveau Je rentre retrouver mon lot de solitude. J'ôte mes cils et mes cheveux Comme un pauvre clown malheureux de lassitude. Je me couche mais ne dors pas Je pense à mes amours sans joie si dérisoires A ce garçon beau comme un Dieu Qui sans rien faire a mis le feu à ma mémoire. Ma bouche n'osera jamais Lui avouer mon doux secret mon tendre drame Car l'objet de tous mes tourments Passe le plus clair de son temps au lit des femmes Nul n'a le droit en vérité De me blâmer de me juger et je précise Que c'est bien la nature qui Est seule responsable si Je suis un homo comme ils disent.

DEDİKLERİ GİBİ Annemle yalnız yaşarım Çok eski bir apartmanda Sarasate Sokağı'nda Bana eşlik etsinler diye Bir kaplumbağam, iki kanaryam ve bir kedim var Annemin dinlensin diye Sık sık alışverişi ve yemekleri ben yaparım Ortalığı düzenler, yıkar, silerim Yeri gelir makinada dikiş de dikerim Çalışmak beni korkutmaz Biraz dekoratör, biraz da stilistim ben Ama asıl mesleğim gecedir Travesti olarak yaptığım.. Çok özel bir numaram var Striptizden sonra çırılçıplak biten Ve salonda görürüm ki Erkekler gözlerine inanamaz Ben bir homoyum, dedikleri gibi Sabahın üçüne doğru yemeğe gideriz Her cinsten arkadaşlarla rasgele bir bara Ve orada hiç kompleks duymaksızın Neşeye veririz yüreklerimizi Boşaltıveririz gerçekleri Burnumuzun dibindeki insanların üstüne Taşlarız onları Ama bunu, Kinayelerle kaplanmış ve asitle ıslanmış Bir mizahla yaparız. Gerizekalılarla karşılaşırız Masalarındakileri eğlendirmek için Yürüyüp kırıtan, güya bizi taklit edip Komik şekilde açılıp saçılan zavallı deliler Onların el kol hareketleri ve laf atmaları Divaları ve tenorları aptal yerine koyar Ama bu taklit ve kelime oyunları Beni buz gibi yapar Çünkü doğrudur: Ben bir homoyum, dedikleri gibi Yeni bir günün doğduğu saatte eve dönerim, Yalnızlıktan payımı almaya Kirpiklerimi ve saçımı çıkarırım Bezgin ve üzgün, zavallı bir palyaço gibi Yatarım ama uyku tutmaz Neşesiz ve içi boş aşklarımı düşünürüm Bir Tanrı gibi güzel o oğlanı Hiçbir şey yapmadan hafızamı ateşe veren Ağzım asla cüret etmeyecek Tatlı sırrımı, şefkatli dramımı Ona itiraf etmeye Çünkü bütün ızdırabımın kaynağı Kadınların yataklarında geçiriyor En parlak zamanlarını.. Aslında hiçbir şeyin hakkı yok Beni ayıplamaya ve yargılamaya Ve diyorum ki Tabii ki doğadır tek sorumlusu Eğer ben bir homoysam, dedikleri gibi...